Vermoorde artiesten

John Lennon is niet de enige artiest die is vermoord. Ook Marvin Gay en Sam Cooke waren het slachtoffer. Lees hoe ook zei aan het einde kwamen.

Peter Tosh werd overvallen en daarna vermoord door drie mannen.

Selena Quintanilla werd doodgeschoten door de voorzitster van haar fanclub, Yolanda Saldivar, schoot haar neer nadat Selena haar had beschuldigd van diefstal

John Lennon werd voor zijn huis aan 72nd Street neergeschoten door Mark David Chapman. Een politiewagen bracht de zwaargewonde Lennon nog naar een ziekenhuis, maar deze had al te veel bloed verloren en 25 minuten na de schoten werd hij dood verklaard.

Marvin Gay werd op de dag voor zijn 45ste verjaardag werd hij tijdens een hoogoplopende ruzie door zijn vader Marvin sr. doodgeschoten

Sam Cooke werd neergeschoten door Bertha Franklin, manager van het hotel Hacienda waar hij op dat moment verbleef

Notorious B.I.G. is vermoord tijdens de rellen  tussen hiphoppers Hij werd hij in Los Angeles vanuit een andere wagen neergeschoten, hij kreeg 4 kogels in de borst.

Pantera gitarist Darrell Lance Abbott, (Dimebag Darrell) werd toen hij op 38-jarige leeftijd in 2004 optrad met Damageplan, dood geschoten door Nathan Gale. Hij dacht dat Pantera zijn gedachten kon lezen, Hij vuurde 6 kogels op Darrel af waarvan 4 in het hoofd

Tupac Shakur werd vermoord toen hij 25 was. Eerder had hij al eens 5 kogels overleefd, waarvan 2 in het hoofd. Maar die avond in 1996, toen hij terugkwam van een bokspartij van Mike Tyson in Las Vegas, sloeg het noodlot toe. Tupac was een taaie, want hij bleef nog een week tegen de dood vechten nadat artsen onder andere een long hadden verwijderd. De dader is nooit gevonden

Hot Chocolate

Het Britse Hot Chocolate kende ongekend succes als discoband in de jaren 70 en 80 en werd opgericht door Errol Brown. Brown begon zijn muziekcarrière met het maken van een reggaeversie van John Lennons Give Peace A Chance, maar er werd hem verteld, dat hij toestemming nodig had van Lennon. Tot Browns verbazing werd hij benaderd door Apple Records, omdat John Lennon zijn versie goed vond en kreeg vervolgens een contract aangeboden bij Apple Records. Daarna werkte de band samen met producent Mickie Most aan vele singles, waaronder “Love Is Life” uit 1970, “Brother Louie” uit 1973 en “Emma” in 1974.

Geleidelijk introduceerden ze hun karakteristieke funky geluid. De band was in het begin niet erg succesvol in de Benelux, maar Hot Cholocate bleef stug doorgaan.

Toen in 1975 de discoperiode aanbrak, brak ook Hot Chocolate door en hadden ze met name in het Verenigd Koninkrijk veel succes. Grote hits waren o.a. “You Sexy Thing” in 1975, “So you win again“ 1977, “Every 1′s A Winner“ 1978, “No doubt about it“ 1980, “Girl Crazy” en “It Started With A Kiss“, beiden uit 1982.

In 1987 maakte Ben Liebrand remixes van oude hits van Hot Chocolate; You sexy thing (remix) stond maar liefst 29 weken in de Nationale Hitparade maar kwam nooit hoger dan de 29e plaats.

Errol Brown begon vervolgens aan een weinig succesvolle solocarrière met uitzondering van één kleine hit: “Personal Touch” in 1987. In 2003 ontving Brown de Order of the British Empire (equivalent van de ridderorde) en in 2004 de Ivor Novello Award voor zijn grote bijdrage aan de Britse muziek.

Hot Chocolate is echter nog niet gestopt en blijft doorgaan met tours en optredens. In 1975 verliet basgitarist Tony Wilson de groep omdat hij het niet eens was met de verzoeting en vercommercialisering van de sound die Errol Brown zo beviel. Tony scoorde in 1977 een hit in de Benelux met “I like your style“..

Barbarella

Barbarella was een trio bestaande uit Angela Vermeer, Ingrid Brans en Leslie Doornik. De single We Cheer You Up (Join The Pin Up Club)” was de openingstune van het Veronica-programma De PinUp Club dat in 1988 en 1989 op televisie te zien was. Deze single bereikte in 1989 de vierde plaats in de Top 40. In Europa kreeg het lied enige aandacht: zo werd de videoclip begin jaren ’90 vaak uitgezonden in het Verenigd Koninkrijk op de niet meer bestaande video-verzoek-kanaal Lifestyle Satellite Jukebox.

Snel na het succes van We Cheer You Up werd het debuutalbum Sucker For Your Love uitgebracht: een nummer met een paar orginele tracks en verder covers en remixes. De titelsong Sucker For Your Love is een cover van het nummer Dracula’s Tango van Toto Coelo en ook is een versie van het bekende nummer Summer in the City opgenomen. Andere singles van dit album werden hits in Nederland en zelfs Finland.

In 1991 bracht Barbarella in gewijzigde samenstelling het album Don’t Stop The Dance. Niet veel later besloten de dames om er mee te stoppen.

Riot

Riot is in 1975 opgericht door gitarist Mark Reale. De band had grote successen in de in de jaren tachtig en negentig.  De band heeft een langlopende succesvolle geschiedenis maar kende een zeer groot verloop in de bezetting.

Mark Reale, toen gitarist bij Kon-Tiki en drummer Peter Bitelli trokken bassist Phil Feit en zanger Guy Speranza aan voor de opname van een demo van vier nummers. Vrij snel werd ook toetsenist Steve Costello aangetrokken. Hoewel de nummers op de demo het niet haalden kreeg de groep een contract bij Fire-Sign Records

Phil Feit wordt vervangen door Jimmy Iommi en het eerste album Rock City wordt opgenomen. De Britse DJ Neil Kay introduceert hen in het Verenigd Koninkrijk en dit laat hen toe het tweede album Narita op te nemen. Gedurende de opnames wordt Kouvaris vervangen door Rick Ventura. De band mag als support act bij de Amerikaanse tour van Sammy Hagar spelen en Capitol Records is bereid Narita wereldwijd uit te brengen, indien Riot, Sammy Hagar ook op de UK-tour vergezeld.

Na de tour verliest Capitol interesse in de band, en het is Arnell en Loeb, het management van de band die de verdere promotie financiert. Capitol stemt hierna in in de opname van een derde album, Fire Down Under. De platenfirma was evenwel ontevreden met het resultaat, en weigerde het album te verdelen. Met de steun van management en fans wordt een akkoord bereikt. De band tekent bij Elektra Records die het album direct uitbrengen. Het zou het best verkopende album van de groep worden. De single haalt de Billboard Hot 100.

Guy Speranza (overleden in 2003 aan kanker) verlaat in 1981 de band uit religieuze overwegingen en wordt vervangen door Rhett Forrester. In 1982 wordt Restless Breed opgenomen. Forresters gedrag en nieuw Elektra management leiden tot een einde van het platencontract. Bij de fans ontstaat ook verwarring tussen Riot en Quiet Riot, op dat moment enorm populair met hun Slade-cover “Cum on Feel the Noize”. Hun volgende album in eigen beheer en uitgebracht op het onafhankelijke Canadese label Quality Records, Born in America kan het tij niet keren en de band valt uit elkaar.

In 1986 komt Riot terug en weet een contract met CBS Records af te sluiten. In 1988 verschijnt het album Thundersteel en in 1990 The Privilege of Power.  In 1990 volgen nog een paar personeelswijzigingen. Het Nightbreaker album uit 1993 wordt het laatste voor manager Steve Loeb die in 1995 door Reale wordt bedankt. De daaropvolgende jaren kent de groep een opvallend stabiele bezetting en enkele goed onthaalde albums zoals Brethren of the Long House uit 1996, Inishmore en Shine On  uit 1998 en Sons of Society uit 1999. Na Through the Storm uit 2002 is Army of One uit 2006 voorlopig het laatste album van Riot.

In 2011 maakte de band een comeback met het album  Immortal Soul.

Oprichter Mark Reale, overleed op 25 januari 2012 aan de ziekte van Crohn, een ziekte waarmee hij bijna zijn hele leven kampte. Mark lag de laatste twee weken van zijn leven in coma als gevolg van subarachnoïdale bloeding.

Vandenberg

Vandenberg De Nederlandse formatie Vandenberg ontstond in 1981 uit Van den Berg’s band Teaser, waarin hij samen had gewerkt met zanger Jos Veldhuizen. Toen Van den Berg vergeefs auditie had gedaan bij Thin Lizzy, ontstond de nieuwe line-up van Teaser, met Ad van den Berg op gitaar, Bert Heerink als zanger, Dick Kemper op basgitaar en Jos Zoomer als drummer. De demo van de band kwam onder de aandacht van OOR journalist Kees Baars, die zich opwierp als manager, en die bij platenmaatschappij Atlantic Records een contract regelde.

Het debuutalbum werd opgenomen in de studio van Jimmy Page, de gitarist van Led Zeppelin, en met het nummer Burning Heart breekt de band eerst door in Amerika, en later ook in Nederland. De band gaat op tournee door Amerika, en staat onder andere in het voorprogramma van Ozzy Osbourne en KISS. Op eigen kracht tourt de band in 1984 door Japan. De kwaliteiten als liedjesschrijver en gitarist trekken de aandacht van David Coverdale, die tot twee keer toe vraagt of Ad van den Berg bij Whitesnake wil komen spelen. Door het succes van het album ‘Vandenberg‘ en de single ‘Burning Heart’ in Amerika , gaat Adje hier niet op in.

Van het tweede album wordt het nummer Different Worlds opnieuw een hit. Onder leiding van Jaap Eggermont wordt het derde album opgenomen, echter dit wordt geen succes. In 1986 wordt zanger Bert Heerink aan de kant gezet, en ook dit doet het succes van de band geen goed. De demo’s met nieuwe zanger Peter Struyk worden bij de platenmaatschappij niet goed ontvangen. David Coverdale vraagt weer of Ad van den Berg bij Whitesnake wil komen spelen en Ad speelt een gastsolo op het nummer Here I Go Again in. Omdat het met Vandenberg toch niet zo goed gaat, hapt Van den Berg nu wel toe op de aanbieding. De leden gaan hierna hun eigen weg, Jos Zoomer en Peter Struyk treden toe tot Avalon en Dick Kemper richt No Exqze op. In 2004 vindt nog een re�nie plaats van de band, en wordt de dubbel-CD The Definitive Vandenberg uitgegeven. In januari 2005 volgt nog een DVD met een Japans concert uit 1984.

In 2011 schreef Ad van den Berg het nummer A Number One. Dit nummer kwam tot stand door de goede resultaten die Fc Twente de laatste jaren heeft neer gezet. Op deze single speelt Adje weer de sterren van de hemel.

Bobby Farrel

Bobby Farrell werd geboren op Aruba als Roberto Alfonso Farrell. Op zijn vijftiende werd hij zeeman, en twee jaar later vestigde hij zich in Noorwegen. Vervolgens verhuisde hij naar Nederland, en daarna naar Duitsland. Hij was daar diskjockey en danser toen producer Frank Farian hem in 1976 vroeg als zanger voor de tweede bezetting van Boney M. In 2003 gaf Farian toe dat Farrell eigenlijk geen enkele vocale bijdrage had geleverd; Farian had zelf de mannelijke zangpartijen ingezongen en hij had Farrell slechts uitgekozen wegens diens persoonlijkheid en bijzondere dansstijl.

Nadat Farrell in interviews had geklaagd over zijn werksituatie werd hij in 1982 vervangen door Reggie Tsiboe. Farrell begon vruchteloos een solocarriere en kreeg tenslotte hulp van Farian die voor Farrell en Boney M de hit Happy Song produceerde en Farrell in 1985 weer terughaalde naar Boney M. In 1986 stopte de groep, om in 1988 weer bij elkaar te komen. In 1989 viel het doek opnieuw. Farrell trad sinds 1992 op met een eigen Boney M-formatie: Boney M featuring Bobby Farrell.

Hoewel Boney M veel succes had, heeft Farrell weinig geld overgehouden aan zijn carriere bij deze groep. In 2005 maakte hij hierover in Nederland een reclamespot voor de verzekeringsmaatschappij Ohra, waarin hij het Boney M-nummer Daddy Cool doet. Eind 2005 kwam hij op Aruba even in het nieuws. Beweerd werd dat Farrell betrokken was bij de ontvoering van Claudia Melchers, maar het bleek om een persoonsverwisseling te gaan. Tevens was Farrell eind 2005 te zien in de clip Turn on the music van Roger Sanchez. Farrell stond twee keer in het Amsterdam ArenA met De Toppers in Toppers In Concert 2006. In 2008 begon hij met een wereldtournee.

Farrell trouwde in 1981 met een voormalig Joegoslavisch fotomodel, met wie hij twee kinderen kreeg. Op 1 februari 1994 werd hij voorwaardelijk veroordeeld voor het bedreigen van zijn vrouw. Er volgde een echtscheiding. Uit een eerdere relatie had Farrell een dochter. Tot zijn overlijden op 61-jarige leeftijd woonde hij in de wijk Gaasperdam in Amsterdam Zuidoost.

Bobby Farrel is 30 december 2010 op 61-jarige leeftijd in zijn hotelkamer in Sint Petersburg overleden. Dat heeft zijn agent John Seine bekendgemaakt. De doodsoorzaak is nog onbekend. Hij heeft woensdagavond 29 december 2010 nog opgetreden met zijn band en zou de 30ste naar Italie afreizen.

Ronnie James Dio

Ronnie James Dio werdt geboren als Ronald James Padavona in Portsmouth (New Hampshire). Hij trok de aandacht van Deep Purple-gitarist Ritchie Blackmore toen Dio’s band Elf in het voorprogramma stond.

Blackmore, niet gelukkig met de koers van Deep Purple, stapte op en vormde met de leden van Elf, de gitarist uitgezonderd, een nieuwe band: Rainbow. Na een aantal succesvolle albums (waaronder Rainbow Rising en Long Live Rock and Roll) vertrok Dio om vervolgens bij Black Sabbath de plaats van Ozzy Osbourne over te nemen. Na een tweetal albums (The Mob Rules en Heaven and Hell) vertrok Ronnie James om zijn eigen band Dio op te richten.

Hij is ook de persoon die de Roger Glover-hit Love Is All inzong. Naast zijn krachtige performance en stem, staat hij bekend als her-uitvinder van het bekende metal-handsymbool dat niet weg te denken is in de metalcultuur, maar ook tot ver daarbuiten gekend is.

Op 25 november 2009 maakte zijn vrouw/manager bekend dat bij Dio de diagnose maagkanker gesteld was. De kanker zou in een beginnend stadium zitten, en nog goed te behandelen zijn.

Na geruchten dat hij al op zaterdag 15 mei was overleden, overleed Dio op zondag 16 mei 2010 om 7:45 in de ochtend aan maagkanker.